थेंबाचं दान...

फेकून सारी लक्तरं
ढगांनी असं मुक्त व्हावं
आशा दाटल्या पापण्यांना
थेंबा थेंबाचं दान द्यावं...

मॉन्सूनच्या ढगांना
अशी अवेळी कळ यावी
ढेकळा ढेकळात यावे प्राण
कोंबांनी नभी झेप घ्यावी...

हवा-पाण्याच्या नाकावर
असं उभारी पिक यावं
तोडून सारे संकेत
जगण्याचं नवं गित गावं...

(संतोष, 11 जुलै 2011, धायरी, पुणे)

मॉन्सूनच्या वाटेवर...

मॉन्सूनच्या वाटेवर
रात दिस चातकाचा
द्रोणीय स्थिती; वाऱ्यांचे झोत
किनारी कमी दाबाचे पट्टे

डोक्‍यात चक्राकार वारे
मनात पश्‍चिमी चक्रावात
जगण् झाल मॉन्सून
अनिश्‍चित अकल्पित...

वाऱ्याच्या वेगावर
आता रोजचीच घासाघीस
चमड्याची, धुराची, थेंबांची
पेरणीआधी मोडलेल्या कोंबांची

ऐन खरीपात चालतो
क्रुर नक्षत्रांचा खेळ
बीज अंकुरण्याआधी
काहुरवेळ, काळवेळ...

थेंबा थेंबाचा संघर्ष
कोंब, मांस, मनं झडलेली
रापलेल्या तना-मनात
आशा दुबार पेरलेली..


मॉन्सूनच्या वाटेवर
आषाढीचे उपवास... बारोमास !!!

(संतोष, 11 जुलै 2011, धायरी, पुणे)

तुझ्या आठवांची सय

तुझ्या आठवांची सय,
सय फिर फिर फिरं
जगी तळपत्या सुर्या,
रितं रितं आसमानं...

तुजा मंद धुंद गंध,
गंध दर दर वळं
डोळा आसं भिज मन,
मन तिळ तिळ झुरं...

राना रानामधी शिळ,
शिळ घन घन घुमं
घुमसान पांदी फांदी,
फांदी थर थर थरं...

आठवांचं रितं जातं,
जातं घर घर फिरं
कण कण भरडून
पिठ मण मण भर...

(संतोष, 8 मार्च 2011, धायरी, रात्री 1.45)

तु अकाली बाई झाल्यावर...

काल,
तुझ्या अल्लडतेसह
उधळले पावसाचे चार चिंब थेंब,
सिटीप्राईडचे नाईट शो
पावसात भुरुभुरतं नाईट रायडिंग
आणि टपरीवरच्या चहासाठी
साऱ्या कोथरुडची पायपिट...

चतुश्रृंगीच्या पायऱ्यांवरील
खिचडीचे अर्धेर्धे घास...
क्षण तास प्रहर दिवसांशी
कवितेनं फुललेले श्‍वास

माझ्या कवितांवरुन फिरणारं
तुझ्या पापण्यांचं मोरपिस...
ओठांची थरथरती फुंकर
आणि पाठीवरची घट्ट बोटं...

आज,
तु अकाली बाई झाल्यावर...
मुकं आभाळ, मुकी कविता
मुक्‍या कवितेवर, मुक्‍या पापण्या
मुक्‍या साऱ्या भाव भावना
नुसतं मुकं मुकं जगणं...

दोन पावलांची अखंड पायपीट
रात्र रात्र अवकाळी पाऊस, पानझड
अन्‌ आठवणींचा चिखल नुसता
आपल्या मैत्रीच्या समाधीवर...

सिंहगडावर...

स्थित ताऱ्यांचा खडा पहारा
रातकीड्यांचे अखंड गायन
धुक्‍या धुक्‍यांची अंगभर गोधडी
अन्‌ रानफुलांचा मंद धुंद गंध...

कथा व्यथांची अलगद पानगळ
दवाश्रूंची पाल्हाळ टपटप
गात्र गात्र गोठवणारे
कड्‌याकपारी अस्वस्थ चिरमौन...

घोरपडीची आल्हाद सळसळ
टिटवीची कर्कष टिवटिव
अन्‌ मशालींचे भडभडते टेंभे
मनभर सरसर, ऊरभर थरथर...

सिंहगडावर...

(संतोष, 1 डिसेंबर 2010, रात्री 9, सिंहगड, पुणे)

हे सिंहगडा...

चांदण्यात दवानी भिजला,
न्हाला माखला थिजला,
तान्हासखा सिंहगडा तू
भवानीसम भासला...

चांदण्यात निजला बुद्ध,
की शेषशय्यी चक्रधर,
तू दुधावर तरली साय,
हे सिंहगडा शुभांकर...

ऐंशी वर्षाच्या म्हाताऱ्यानं,
दातांनी स्वराज्य रक्षिले,
तान्हा खंडीभर रक्तानं,
तुज तट बुरुज शिपिले...

कळीकाळाचे सुटले भान,
कड्याकपारी घुमते शिळ,
गड्या तुह्या पाषानाला,
जिजाऊच्या ह्दयाचा पिळ...

कोंढाण्या कोंडून जरी तु,
मौनात क्षण साधिले,
पानं पानं पाती गाती,
मावळ्यांचं गौरव गानं...

हे सिंहगडा आमची तरीही,
सुनसान ललकारी आज,
सोडूनी जनांची लाज,
डफ तलवारी चढू दे साज...

(संतोष, 1 डिसेंबर 2010, रात्री 8.30, सिंहगड, पुणे)

रात्र खुळी एकली...

चांदण्यांची किरकिर
मोरांच्या बांगा
आणि झडलेला उंबर...

लाव्हरांची फडफड
वटवाघळांची चिरचिर
आणि चंद्र रापलेला...

सप्तर्षीचं रात जागणं
खुळा गुरु, शुक्र, शनी
आणि धृव एकटा...

दवानं झुकली पानं, फांद्या, कळ्या
पन्हाळी नव्हाळी चिंबलेली, थिजलेली
आणि दवाचं तृप्त ओथंबणं...

मी उंबर रापलेला, की धृव चिंबलेला
शुक्र झुकलेला, की दव ओथांबला
ही रात्र खुळी एकली, मी जन्म भोगलेला...

(संतोष, 17 ऑक्‍टोबर 2010, रात्री 2.30, अंगणातल्या चांदण्यात, पारगाव मंगरुळ, जुन्नर)